✯ PotterLand ✯

For us, Magic will never truly end...
 
ΦόρουμΠόρταλΕγγραφήΣύνδεση
Για όλα τα παράπονα, τις προτάσεις ή τις απορίες σας, υπάρχει ειδική κατηγορία στο Υπουργείο με όνομα Τμήμα Μαγικής Συνεργασίας και Μαγικής Συντήρησης.
Η Potterland's Press είναι επιτέλους ΕΔΩ!!! Ενημερωθείτε στους κοιτώνες σας για περισσότερες λεπτομέρειες της εφημερίδας μας!
Το φετινό πρωτάθλημα των Κοιτώνων βρίσκεται στα μέσα του. Τη βαθμολογία θα βρείτε στην ενότητα 'House Cup'
............................................................
Κάθε αλλαγή στο team γίνεται για τη βελτίωση του φόρουμ και ευελπιστούμε σε μια γόνιμη συνεργασία!
Ένας από τους σημαντικότερους διαγωνισμούς μας περιμένει τους Μάγους και τις Μάγισσες. Ενημερωθείτε στους κοιτώνες σας για το μηνιαίο High Sorcery!
Προσεχώς η πρώτη προπόνηση Κουίντιτς των ομάδων μας! Θα ενημερωθείτε σύντομα για τόπο και χρόνο!

Μοιραστείτε | 
 

 Ποιήση....!!!

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Salazar Slytherin
Honored Wizard
Honored Wizard
avatar

Posts : 899
Join Date : 24/06/2010
Age : 23
Place : Dungeons...

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Σλίθεριν Σλίθεριν
Ραβδί: Kέδρος με πυρήνα από τρίχες Λυκανθρώπου,33 εκ.Άκαμπτο,ιδανικό για Κατάρες,μαύρο με ασημένια λαβή
Aγαπημένος Καθηγητής: Σέβερους Σνέιπ

ΔημοσίευσηΘέμα: Ποιήση....!!!    Παρ Φεβ 11, 2011 6:13 am

Ποσταρετε και σχολιαστε τα αγαπημενα σας ποιηματα !!

Θα κανω την αρχη με ενα ποιημα απο τον μεγαλο Καρολο Μπωντλαιρ

Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

____________________



Slytherin Pride...Go, go, go Silver Snakes!!!





Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Beedle The Bard
Εκπαιδευτής Δράκων
Εκπαιδευτής Δράκων
avatar

Posts : 3355
Join Date : 04/11/2010
Age : 21
Place : Salonika

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Ράβενκλοου Ράβενκλοου
Ραβδί: Μπαμπού Μαυριτανίας, 25 εκ, Πυρηνας απο λεπια Γοργονανθρώπου και τρίχα Ζοφού, εύκαμπτο, ιδανικό για καθημερινα ξόρκια και καταρες. Made by Remus Lupin·Olivander's Shop
Aγαπημένος Καθηγητής: Μινέρβα ΜακΓκόναγκαλ
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Παρ Φεβ 11, 2011 11:36 am

Τι ωραιο Τοπικ!! Ειχαμε ενα τετοιο στο Μπομπατον, και απο τοτε που εκλεισαν οι σχολες χασαμε πολλα ωραια τοπικς.
Πολύ ωραίο το ποίημα. Σοφο και περιεκτικο.
Οριστε το αγαπημενο μου ελληνικο ποίημα.

Κωνσταντίνος Καβάφης


Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Salazar Slytherin
Honored Wizard
Honored Wizard
avatar

Posts : 899
Join Date : 24/06/2010
Age : 23
Place : Dungeons...

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Σλίθεριν Σλίθεριν
Ραβδί: Kέδρος με πυρήνα από τρίχες Λυκανθρώπου,33 εκ.Άκαμπτο,ιδανικό για Κατάρες,μαύρο με ασημένια λαβή
Aγαπημένος Καθηγητής: Σέβερους Σνέιπ

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Σαβ Φεβ 12, 2011 2:28 pm

Aλλο ενα απο τα αγαπημενα μου του Edgar allan Poe

To Koρακι

Κάποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα
κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο
μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα ένα κρότο
σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στη ξώπορτά μου.
"Κανένας ξένος", σκέφτηκα "οπού χτυπά τη πόρτα,
τούτο θα είναι μοναχά και όχι τίποτ' άλλο".

Θυμάμαι ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη
και κάθε λάμψη της φωτιάς σα φάντασμα φαινόταν.
Ποθούσα το ξημέρωμα, μάταια προσπαθούσα
να δώσει με παρηγορία στη λύπη το βιβλίο,
για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη
όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει
για πάντα ούτε όνομα.

Και τ' αλαφρό μουρμουρητό που κάναν οι κουρτίνες
με άγγιζε, με γέμιζε με τρόμους φανταχτούς,
και για να πάψει τ' άγριο το χτύπημα η καρδιά μου
σηκώθηκα φωνάζοντας: "Θα είναι κάποιος ξένος
όπου ζητά να κοιμηθεί έδω στη κάμαρά μου
αυτό θα είναι μοναχά και περισσότερο όχι".

Τώρα μου φάνηκε η ψυχή πιο δυνατή για τούτο,
"Κύριε" είπα, "ή Κυρά, ζητώ να συγχωρείστε,
γιατί εγώ ενύσταζα κι ο κρότος ήταν λίγος,
ήσυχος, που δεν άκουσα εάν χτυπά η πόρτα"
κι άνοιξα στους αγέρηδες ορθάνοιχτη τη πόρτα
σκοτάδι ήταν γύρω μου και όχι τίποτ' άλλο.

Μες στο σκοτάδι στάθηκα ώρα πολλή μονάχος,
γεμάτος τρόμους κι όνειρα που πρώτη φορά τότε
η λυπημένη μου ψυχή στα βάθη της επήρε,
μα η σιγή ήταν άσωστη και το σκοτάδι μαύρο
κι "Ελεονόρα" μοναχά ακούγονταν η ηχώ
από τη λέξη που 'βγαινε απ' τα ανοιχτά μου χείλη.
Αυτό μονάχα ήτανε και όχι τίποτ' άλλο.

Γυρίζοντας στη κάμαρα με μια καρδιά όλο φλόγα,
άκουσα πάλι να χτυπούν πιο δυνατά από πρώτα.
"Σίγουρα κάποιος θα χτυπά από το παραθύρι,
ας πάω να δω κι ας λύσω πια ετούτο το μυστήριο,
ας ησυχάσει η μαύρη μου καρδιά και θα το λύσω,
θα είναι οι αγέρηδες και όχι τίποτ' άλλο.

'Ανοιξα το παράθυρο κι ένα κοράκι μαύρο
με σχήμα μεγαλόπρεπο στη κάμαρα μου μπήκε
και χωρίς διόλου να σταθεί ή ν' αμφιβάλλει λίγο,
επήγε και εκάθισε στη πέτρινη Παλλάδα
απάνω από τη πόρτα μου, γιομάτο σοβαρότη.
Κουνήθηκεν, εκάθισε και όχι τίποτ' άλλο.

Το εβενόχρωμο πουλί που σοβαρό καθόταν
τη λυπημένη μου ψυχή έκανε να γελάσει.
"Χωρίς λοφίο", ρώτησα, "κι αν είν' η κεφαλή σου
δεν είσαι κάνας άνανδρος, αρχαϊκό κοράκι,
που κατοικείς στις πένθιμες ακρογιαλιές της Νύχτας;
Στ' όνομα της Πλουτωνικής της Νύχτας, τ' όνομά σου!"
Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από 'δω και πια".

Ξεπλάγηκα σαν άκουσα το άχαρο πουλί
ν' ακούει τόσον εύκολα τα όσα το ρωτούσα
αν κι η μικρή απάντηση που μου 'δωσε δεν ήταν
καθόλου ικανοποιητική στα όσα του πρωτόπα,
γιατί ποτέ δεν έτυχε να δεις μες στη ζωή σου
ένα πουλί να κάθεται σε προτομή γλυμμένη
απάνω από τη πόρτα σου να λέει:
"Ποτέ πια".

Μα το Κοράκι από κει που ήταν καθισμένο
δεν είπε άλλη λέξη πια σα να 'ταν η ψυχή του
από τις λέξεις: "Ποτέ πια", γεμάτη από καιρό.
Ακίνητο καθότανε, χωρίς ένα φτερό του
να κινηθεί σαν άρχιζα να ψιθυρίζω αυτά:
"Τόσοι μου φίλοι φύγανε ως και αυτές οι Ελπίδες
κι όταν θε να 'ρθει το πρωΐ κι εσύ θε να μου φύγεις".
Μα το πουλί απάντησε: "Ποτέ από δω και πια".

Ετρόμαξα στη γρήγορη απάντηση που μου 'πε
πάντα εκεί ακίνητο στη προτομήν απάνω.
"Σίγουρα" σκέφτηκα, "αυτό που λέει και ξαναλέει
θα είναι ό,τι έμαθε από τον κύριό του
που αμείλικτη η καταστροφή θα του κοψ' το τραγούδι
που θα 'λεγεν ολημερίς και του 'καμε να λέει
λυπητερά το "Ποτέ πια" για τη χαμένη ελπίδα".

Μα η θέα του ξωτικού πουλιού μ' έφερε γέλιο
κι αρπάζοντας το κάθισμα εκάθισα μπροστά του
και βυθισμένος σ' όνειρα προσπάθησα να έβρω
τι λέει με τη φράση αυτή, το μαύρο το Κοράκι,
το άχαρο, τ' απαίσιο, ο τρόμος των ανθρώπων,
σαν έλεγε τις θλιβερές τις λέξεις:
"Ποτέ Πια!".

Κι έτσι ακίνητος βαθιά σε μαύρες σκέψεις μπήκα
χωρίς μια λέξη μοναχά να πω εις το Κοράκι
που τα όλο φλόγα μάτια του μες στη καρδιά με καίγαν.
Έτσι σκεφτόμουν έχοντας στο βελουδένιο μέρος
του παλαιού καθίσματος γερμένο το κεφάλι,
στο μέρος που το χάϊδευαν η λάμψη της καντήλας,
εκεί όπου η αγάπη μου δε θ' ακουμπήσει
πια!

Τότε ο αγέρας φάνηκε σα να 'ταν μυρωμένος
από 'να θυμιατήριο αόρατο που αγγέλοι
και Σεραφείμ το κούναγαν και τ' αλαφρά τους πόδια
ακούγονταν στο μαλακό χαλί της κάμαράς μου.
"Ναυαγισμένε" φώναξα, "αναβολή σου στέλνει
με τους αγγέλους, ο Θεός και μαύρη λησμοσύνη
για τη χαμένη αγάπη σου την όμορφη Λεονόρα.
Πιες απ' το μαύρο το πιοτό της Λήθης και λησμόνα
εκείνην όπου χάθηκε". Και το Κοράκι είπε:
"Ποτέ από δω και πια!".

Είπα: "Προφήτη των κακών, είτε πουλί είτε δαίμων
είτε του μαύρου πειρασμού αποσταλμένε συ
είτε στης άγριας θύελλας το μάνιασμα χαμένε,
αλλ' άφοβε, στον κόσμο αυτόπου κατοικεί ο Τρόμος,
πες μου με ειλικρίνεια, υπάρχει δω στον κόσμο
της λύπης κανά βάλσαμο που δίνει η Ιουδαία;
Πες μου!", μα κείνο απάντησε:
"Ποτέ από δω και πια!".

"Προφήτη", είπα, "δαίμονα, της Συφοράς πουλί,
Προφήτης όμως πάντοτε, στον Ουρανό σ' ορκίζω,
που απλώνεται από πάνω μας παρηγορήτρα αψίδα,
εις του Θεού το όνομα που οι δυο μας τον λατρεύουν,
πες μου αν στον Παράδεισο θε ν' αγκαλιάσω κείνη,
εκείνη που οι άγγελοι τη λεν Ελεονόρα";
Και το κοράκι απάντησε:
"Ποτέ από δω και πια!".

"Ας γίν' η μαύρη φράση σου το σύνθημα να φύγεις",
εφώναξα αγριωπός πηδώντας κει μπροστά του.
"Πήγαινε πάλι να χαθείς στην άγρια καταιγίδα
ή γύρνα στις ακρογιαλιές της Πλουτωνείου Νύχτας
ούτ' ένα μαύρο σου φτερό δε θέλω δω ν' αφήσεις
ενθύμηση της φράσης σου της ψεύτικης και πλάνας
βγάλ' απ' τη δόλια μου καρδιά το ράμφος που 'χεις μπήξει
και σύρε τη φανταστική μορφή σου στα σκοτάδια!"
Και το Κοράκι απάντησε:
"Ποτέ από δω και πια!".

Και το Κοράκι ακίνητο στη προτομή όλο μένει,
στης Αθηνάς τη προτομή απάνω από τη πόρτα
και τ' αγριωπά τα μάτια του σα του Διαβόλου μοιάζουν
όταν μονάχος σκέφτεται. Και το θαμπό λυχνάρι
ρίχνει σκια στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι.
Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια
να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς
που φαίνεται στο πάτωμα.
Ποτέ από δω και πια!

____________________



Slytherin Pride...Go, go, go Silver Snakes!!!





Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Amycus~Colin Creevey
Εβδομοετής
Εβδομοετής
avatar

Posts : 554
Join Date : 05/03/2011
Place : Grimauld Place,12 and Malfoy Manor

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Ράβενκλοου Ράβενκλοου
Ραβδί:
Aγαπημένος Καθηγητής: Αμάισους Κάροου
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Τρι Μαρ 08, 2011 6:43 am

Salazar Slytherin έγραψε:
Aλλο ενα απο τα αγαπημενα μου του Edgar allan Poe

To Koρακι

Κάποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα
κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο
μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα ένα κρότο
σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στη ξώπορτά μου.
"Κανένας ξένος", σκέφτηκα "οπού χτυπά τη πόρτα,
τούτο θα είναι μοναχά και όχι τίποτ' άλλο".

Θυμάμαι ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη
και κάθε λάμψη της φωτιάς σα φάντασμα φαινόταν.
Ποθούσα το ξημέρωμα, μάταια προσπαθούσα
να δώσει με παρηγορία στη λύπη το βιβλίο,
για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη
όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει
για πάντα ούτε όνομα.

Και τ' αλαφρό μουρμουρητό που κάναν οι κουρτίνες
με άγγιζε, με γέμιζε με τρόμους φανταχτούς,
και για να πάψει τ' άγριο το χτύπημα η καρδιά μου
σηκώθηκα φωνάζοντας: "Θα είναι κάποιος ξένος
όπου ζητά να κοιμηθεί έδω στη κάμαρά μου
αυτό θα είναι μοναχά και περισσότερο όχι".

Τώρα μου φάνηκε η ψυχή πιο δυνατή για τούτο,
"Κύριε" είπα, "ή Κυρά, ζητώ να συγχωρείστε,
γιατί εγώ ενύσταζα κι ο κρότος ήταν λίγος,
ήσυχος, που δεν άκουσα εάν χτυπά η πόρτα"
κι άνοιξα στους αγέρηδες ορθάνοιχτη τη πόρτα
σκοτάδι ήταν γύρω μου και όχι τίποτ' άλλο.

Μες στο σκοτάδι στάθηκα ώρα πολλή μονάχος,
γεμάτος τρόμους κι όνειρα που πρώτη φορά τότε
η λυπημένη μου ψυχή στα βάθη της επήρε,
μα η σιγή ήταν άσωστη και το σκοτάδι μαύρο
κι "Ελεονόρα" μοναχά ακούγονταν η ηχώ
από τη λέξη που 'βγαινε απ' τα ανοιχτά μου χείλη.
Αυτό μονάχα ήτανε και όχι τίποτ' άλλο.

Γυρίζοντας στη κάμαρα με μια καρδιά όλο φλόγα,
άκουσα πάλι να χτυπούν πιο δυνατά από πρώτα.
"Σίγουρα κάποιος θα χτυπά από το παραθύρι,
ας πάω να δω κι ας λύσω πια ετούτο το μυστήριο,
ας ησυχάσει η μαύρη μου καρδιά και θα το λύσω,
θα είναι οι αγέρηδες και όχι τίποτ' άλλο.

'Ανοιξα το παράθυρο κι ένα κοράκι μαύρο
με σχήμα μεγαλόπρεπο στη κάμαρα μου μπήκε
και χωρίς διόλου να σταθεί ή ν' αμφιβάλλει λίγο,
επήγε και εκάθισε στη πέτρινη Παλλάδα
απάνω από τη πόρτα μου, γιομάτο σοβαρότη.
Κουνήθηκεν, εκάθισε και όχι τίποτ' άλλο.

Το εβενόχρωμο πουλί που σοβαρό καθόταν
τη λυπημένη μου ψυχή έκανε να γελάσει.
"Χωρίς λοφίο", ρώτησα, "κι αν είν' η κεφαλή σου
δεν είσαι κάνας άνανδρος, αρχαϊκό κοράκι,
που κατοικείς στις πένθιμες ακρογιαλιές της Νύχτας;
Στ' όνομα της Πλουτωνικής της Νύχτας, τ' όνομά σου!"
Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από 'δω και πια".

Ξεπλάγηκα σαν άκουσα το άχαρο πουλί
ν' ακούει τόσον εύκολα τα όσα το ρωτούσα
αν κι η μικρή απάντηση που μου 'δωσε δεν ήταν
καθόλου ικανοποιητική στα όσα του πρωτόπα,
γιατί ποτέ δεν έτυχε να δεις μες στη ζωή σου
ένα πουλί να κάθεται σε προτομή γλυμμένη
απάνω από τη πόρτα σου να λέει:
"Ποτέ πια".

Μα το Κοράκι από κει που ήταν καθισμένο
δεν είπε άλλη λέξη πια σα να 'ταν η ψυχή του
από τις λέξεις: "Ποτέ πια", γεμάτη από καιρό.
Ακίνητο καθότανε, χωρίς ένα φτερό του
να κινηθεί σαν άρχιζα να ψιθυρίζω αυτά:
"Τόσοι μου φίλοι φύγανε ως και αυτές οι Ελπίδες
κι όταν θε να 'ρθει το πρωΐ κι εσύ θε να μου φύγεις".
Μα το πουλί απάντησε: "Ποτέ από δω και πια".

Ετρόμαξα στη γρήγορη απάντηση που μου 'πε
πάντα εκεί ακίνητο στη προτομήν απάνω.
"Σίγουρα" σκέφτηκα, "αυτό που λέει και ξαναλέει
θα είναι ό,τι έμαθε από τον κύριό του
που αμείλικτη η καταστροφή θα του κοψ' το τραγούδι
που θα 'λεγεν ολημερίς και του 'καμε να λέει
λυπητερά το "Ποτέ πια" για τη χαμένη ελπίδα".

Μα η θέα του ξωτικού πουλιού μ' έφερε γέλιο
κι αρπάζοντας το κάθισμα εκάθισα μπροστά του
και βυθισμένος σ' όνειρα προσπάθησα να έβρω
τι λέει με τη φράση αυτή, το μαύρο το Κοράκι,
το άχαρο, τ' απαίσιο, ο τρόμος των ανθρώπων,
σαν έλεγε τις θλιβερές τις λέξεις:
"Ποτέ Πια!".

Κι έτσι ακίνητος βαθιά σε μαύρες σκέψεις μπήκα
χωρίς μια λέξη μοναχά να πω εις το Κοράκι
που τα όλο φλόγα μάτια του μες στη καρδιά με καίγαν.
Έτσι σκεφτόμουν έχοντας στο βελουδένιο μέρος
του παλαιού καθίσματος γερμένο το κεφάλι,
στο μέρος που το χάϊδευαν η λάμψη της καντήλας,
εκεί όπου η αγάπη μου δε θ' ακουμπήσει
πια!

Τότε ο αγέρας φάνηκε σα να 'ταν μυρωμένος
από 'να θυμιατήριο αόρατο που αγγέλοι
και Σεραφείμ το κούναγαν και τ' αλαφρά τους πόδια
ακούγονταν στο μαλακό χαλί της κάμαράς μου.
"Ναυαγισμένε" φώναξα, "αναβολή σου στέλνει
με τους αγγέλους, ο Θεός και μαύρη λησμοσύνη
για τη χαμένη αγάπη σου την όμορφη Λεονόρα.
Πιες απ' το μαύρο το πιοτό της Λήθης και λησμόνα
εκείνην όπου χάθηκε". Και το Κοράκι είπε:
"Ποτέ από δω και πια!".

Είπα: "Προφήτη των κακών, είτε πουλί είτε δαίμων
είτε του μαύρου πειρασμού αποσταλμένε συ
είτε στης άγριας θύελλας το μάνιασμα χαμένε,
αλλ' άφοβε, στον κόσμο αυτόπου κατοικεί ο Τρόμος,
πες μου με ειλικρίνεια, υπάρχει δω στον κόσμο
της λύπης κανά βάλσαμο που δίνει η Ιουδαία;
Πες μου!", μα κείνο απάντησε:
"Ποτέ από δω και πια!".

"Προφήτη", είπα, "δαίμονα, της Συφοράς πουλί,
Προφήτης όμως πάντοτε, στον Ουρανό σ' ορκίζω,
που απλώνεται από πάνω μας παρηγορήτρα αψίδα,
εις του Θεού το όνομα που οι δυο μας τον λατρεύουν,
πες μου αν στον Παράδεισο θε ν' αγκαλιάσω κείνη,
εκείνη που οι άγγελοι τη λεν Ελεονόρα";
Και το κοράκι απάντησε:
"Ποτέ από δω και πια!".

"Ας γίν' η μαύρη φράση σου το σύνθημα να φύγεις",
εφώναξα αγριωπός πηδώντας κει μπροστά του.
"Πήγαινε πάλι να χαθείς στην άγρια καταιγίδα
ή γύρνα στις ακρογιαλιές της Πλουτωνείου Νύχτας
ούτ' ένα μαύρο σου φτερό δε θέλω δω ν' αφήσεις
ενθύμηση της φράσης σου της ψεύτικης και πλάνας
βγάλ' απ' τη δόλια μου καρδιά το ράμφος που 'χεις μπήξει
και σύρε τη φανταστική μορφή σου στα σκοτάδια!"
Και το Κοράκι απάντησε:
"Ποτέ από δω και πια!".

Και το Κοράκι ακίνητο στη προτομή όλο μένει,
στης Αθηνάς τη προτομή απάνω από τη πόρτα
και τ' αγριωπά τα μάτια του σα του Διαβόλου μοιάζουν
όταν μονάχος σκέφτεται. Και το θαμπό λυχνάρι
ρίχνει σκια στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι.
Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια
να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς
που φαίνεται στο πάτωμα.
Ποτέ από δω και πια!
παιρνεις το βραβείο για το μεγαλύτερο ποστ της χρονιάς
πολλά συγχαρητηρια και του χρόνου
Ιθάκη
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Vicky_Diggory
Εβδομοετής
Εβδομοετής
avatar

Posts : 3313
Join Date : 09/08/2010
Age : 21
Place : Gryffindor Common Room

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Γκρίφιντορ Γκρίφιντορ
Ραβδί: Μαόνι 24εκ. με ένα φτερό φοίνικα. Εύκαμπτο ιδανικό για κατάρες.
Aγαπημένος Καθηγητής: Μινέρβα ΜακΓκόναγκαλ
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Σαβ Απρ 23, 2011 4:44 am

Λοιπόν (αχ τώρα μου θύμισες το Beauxbaton ήταν τέλειο...)

ένα ωραίο ποίημα είναι το
"Do no go gentle into that good night" (Dylan Thomas)

Σπόιλερ:
 

είναι για λίγο ακραίες περιπτώσεις...


Το "Βράδυ" του Καρυωτάκη
κ.α.

____________________

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Beedle The Bard
Εκπαιδευτής Δράκων
Εκπαιδευτής Δράκων
avatar

Posts : 3355
Join Date : 04/11/2010
Age : 21
Place : Salonika

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Ράβενκλοου Ράβενκλοου
Ραβδί: Μπαμπού Μαυριτανίας, 25 εκ, Πυρηνας απο λεπια Γοργονανθρώπου και τρίχα Ζοφού, εύκαμπτο, ιδανικό για καθημερινα ξόρκια και καταρες. Made by Remus Lupin·Olivander's Shop
Aγαπημένος Καθηγητής: Μινέρβα ΜακΓκόναγκαλ
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Τετ Απρ 27, 2011 1:49 am

Καριωτακης.... πολλη μαυριλα ρε. Πολλη ομως.

Ωραιο το αγγλικο, μου αρεσε.

Εγω, συνεχιζω στο πνευμα του αγαπημενου μου ποιητη:
Κ.Π. Καβαφης, Ιθακη.
Σπόιλερ:
 

Μη με βρισετε, αλλα μου αρεσει τοσο πολυ, που το ξερω απ' εξω, αυτο και κανα δυο ακομα του Καβαφη
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
anton xert
Πεμπτοετής
Πεμπτοετής
avatar

Posts : 201
Join Date : 27/01/2011
Age : 22

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας:
Ραβδί:
Aγαπημένος Καθηγητής:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Πεμ Μαϊος 12, 2011 11:52 am

Σε γνωρίζω από την κόψητου σπαθιού την τρομερή,σε γνωρίζω από την όψηπου με βιά μετράει τη γη.
Απ' τα κόκκαλα βγαλμένητων Ελλήνων τα ιερά,και σαν πρώτα ανδρειωμένη,χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Εκεί μέσα εκατοικούσεςπικραμένη, εντροπαλή,κι ένα στόμα ακαρτερούσες,«έλα πάλι», να σου πει.
Άργειε νάλθει εκείνη η μέρα,κι ήταν όλα σιωπηλά,γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρακαι τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Πολυτονικό σύστημα (Όπως έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός)
Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψιτοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι,πού μὲ βιά μετράει τὴν γῆ.
Ἀπ' τὰ κόκκαλα βγαλμένητῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσεςπικραμένη, ἐντροπαλή,κ' ἕνα στόμα ἀκαρτεροῦσες,ἔλα πάλι, νὰ σοῦ πῇ.
Ἄργιε νὰ 'λθῃ ἐκείνη ἡ 'μέρα,καὶ ἦταν ὅλα σιωπηλά,γιατὶ τἄσκιαζε ἡ φοβέρακαὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Λιλιθ-Ισις
Δευτεροετής
Δευτεροετής
avatar

Posts : 94
Join Date : 30/05/2011
Age : 23
Place : Αθηνα

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Γκρίφιντορ Γκρίφιντορ
Ραβδί: από έλατο, 23 εκ., με πυρήνα από τρίχα βέλλας, ιδανικό για επιθετικά ξόρκια
Aγαπημένος Καθηγητής:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Δευ Μαϊος 30, 2011 1:47 pm

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

Πουλιά του Προύθου

Yπάρχουν άνθη που μοιάζουνε με τα χέρια
τα δάχτυλά τους ψαύουν κι ευωδιάζουν.

Η θάλασσα κρυφομιλά και πλέχει
Καμιά φορά σηκώνεται κι ουρλιάζει
Μα πάντοτε τα ύδατά της παραμένουν
Θάλασσα της θαλάσσης.

Οι λογισμοί της ηδονής είναι πουλιά
Που νύχτα-μέρα διασχίζουν τον αέρα.

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες
Οταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει
Οταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Beedle The Bard
Εκπαιδευτής Δράκων
Εκπαιδευτής Δράκων
avatar

Posts : 3355
Join Date : 04/11/2010
Age : 21
Place : Salonika

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Ράβενκλοου Ράβενκλοου
Ραβδί: Μπαμπού Μαυριτανίας, 25 εκ, Πυρηνας απο λεπια Γοργονανθρώπου και τρίχα Ζοφού, εύκαμπτο, ιδανικό για καθημερινα ξόρκια και καταρες. Made by Remus Lupin·Olivander's Shop
Aγαπημένος Καθηγητής: Μινέρβα ΜακΓκόναγκαλ
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Δευ Μαϊος 30, 2011 11:03 pm

Λιλιθ-Ισις έγραψε:
ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

Πουλιά του Προύθου

Yπάρχουν άνθη που μοιάζουνε με τα χέρια
τα δάχτυλά τους ψαύουν κι ευωδιάζουν.

Η θάλασσα κρυφομιλά και πλέχει
Καμιά φορά σηκώνεται κι ουρλιάζει
Μα πάντοτε τα ύδατά της παραμένουν
Θάλασσα της θαλάσσης.

Οι λογισμοί της ηδονής είναι πουλιά
Που νύχτα-μέρα διασχίζουν τον αέρα.

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες
Οταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει
Οταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.


Αρκετα καλο..
Βεβαια δεν ξερω τον ποιητή αλλα το ποίημα μου άρεσε
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Λιλιθ-Ισις
Δευτεροετής
Δευτεροετής
avatar

Posts : 94
Join Date : 30/05/2011
Age : 23
Place : Αθηνα

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Γκρίφιντορ Γκρίφιντορ
Ραβδί: από έλατο, 23 εκ., με πυρήνα από τρίχα βέλλας, ιδανικό για επιθετικά ξόρκια
Aγαπημένος Καθηγητής:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Τρι Μαϊος 31, 2011 1:16 am

Ειναι λογικο να μην τον ξερεις... δεν εχετε ασχοληθει ακομα στο σχολειο στην ταξη που εισαι τωρα με τον υπερρεαλισμο(απο οτι βλεπω εισαι 15 οποτε λογικα πρεπει ν πηγενεις τριτη γυμνασιου)... τον οποιον τον εισαγει ο εμπειρικος στην ελλαδα! στην δευτερα λυκειου θα κανετε καποια μικρα αποσμασματα απο ποιηματα του εμπειρικου αλλα και του εγγονοπουλου που οφειλο να ομολογισω πως ειναι επισης εξερετικος και αυτος... χερομαι που σου αρεσουν παντος.. ειναι ποιηματα πολυ δυσκολα στην κατανοηση τους αλλα αν ανασχοληθεις λιγο μαζι τους ειναι πραγματικα πολυ ομορφα! το συγκεκριμενο ειναι απο την Ενδοχώρα (1945) αν ενδιαγερεσαι να το βρεις δηλαδη!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Mia Melanie Hawkins
Εκτροφέας Μαγικών Πλασμάτων
Εκτροφέας Μαγικών Πλασμάτων
avatar

Posts : 5274
Join Date : 10/07/2011
Age : 100
Place : your nightmares

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Σλίθεριν Σλίθεριν
Ραβδί: Ραβδι από κορμο πεύκου με πυρήνα από τρίχα από τη χαίτη ελληνικής Σφύγγας, μήκους 21 εκατοστών.Eυλίγιστο καλό για προστατευτηκά και εμειντικά ξόρκια.Πολύ λειτουγικο...
Aγαπημένος Καθηγητής: Ρέμους Λούπιν
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Πεμ Νοε 10, 2011 2:51 am

Μου αρεσει πολύ ''ο φωτεινος''!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
HeRmIoNe 4EvEr
Δευτεροετής
Δευτεροετής


Posts : 59
Join Date : 18/12/2011
Age : 20
Place : Na3oS

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας:
Ραβδί:
Aγαπημένος Καθηγητής: Ρέμους Λούπιν
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Κυρ Δεκ 18, 2011 8:42 am

Οι ερωτικες σχεσεις ειναι σαν την αμμο

μεσα στο χερι σου.

Αν την κρατας χαλαρα,

με την παλαμη ανοιχτη,

η αμμος δεν χανεται.

Μα την στιγμη που θα κλεισεις την παλαμη

τοτε η αμμος κυλα αναμεσα στα δαχτυλα σου

και χανετα...

Καλιλ Τζειμσον
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Martha_Loves_Ron
Επιμελητής Ράβενκλοου
Επιμελητής Ράβενκλοου
avatar

Posts : 1828
Join Date : 29/12/2011
Age : 18
Place : Lost in the wonderland.-

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Ράβενκλοου Ράβενκλοου
Ραβδί: 20 εκατοστα,ξύλο αμυγδαλιάς, πυρήνα από τρίχα Ναργκλ. Ιδανικό για μεταμορφώσεις και ξόρκια άμυνας κατα των σκοτεινών τεχνών.Ακαμπτο.
Aγαπημένος Καθηγητής: Ρούμπεους Χάγκριντ
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Τρι Ιαν 10, 2012 12:22 pm

Ειναι καπως μεγαλο αλλα αξηζει να το διαβασετε ολο...ειναι του Byron
I had a dream, which was not all a dream.
The bright sun was extinguish'd, and the stars
Did wander darkling in the eternal space,
Rayless, and pathless, and the icy earth
Swung blind and blackening in the moonless air;
Morn came and went--and came, and brought no day,
And men forgot their passions in the dread
Of this their desolation; and all hearts
Were chill'd into a selfish prayer for light:
And they did live by watchfires--and the thrones,
The palaces of crowned kings--the huts,
The habitations of all things which dwell,
Were burnt for beacons; cities were consum'd,
And men were gather'd round their blazing homes
To look once more into each other's face;
Happy were those who dwelt within the eye
Of the volcanos, and their mountain-torch:
A fearful hope was all the world contain'd;
Forests were set on fire--but hour by hour
They fell and faded--and the crackling trunks
Extinguish'd with a crash--and all was black.
The brows of men by the despairing light
Wore an unearthly aspect, as by fits
The flashes fell upon them; some lay down
And hid their eyes and wept; and some did rest
Their chins upon their clenched hands, and smil'd;
And others hurried to and fro, and fed
Their funeral piles with fuel, and look'd up
With mad disquietude on the dull sky,
The pall of a past world; and then again
With curses cast them down upon the dust,
And gnash'd their teeth and howl'd: the wild birds shriek'd
And, terrified, did flutter on the ground,
And flap their useless wings; the wildest brutes
Came tame and tremulous; and vipers crawl'd
And twin'd themselves among the multitude,
Hissing, but stingless--they were slain for food.
And War, which for a moment was no more,
Did glut himself again: a meal was bought
With blood, and each sate sullenly apart
Gorging himself in gloom: no love was left;
All earth was but one thought--and that was death
Immediate and inglorious; and the pang
Of famine fed upon all entrails--men
Died, and their bones were tombless as their flesh;
The meagre by the meagre were devour'd,
Even dogs assail'd their masters, all save one,
And he was faithful to a corse, and kept
The birds and beasts and famish'd men at bay,
Till hunger clung them, or the dropping dead
Lur'd their lank jaws; himself sought out no food,
But with a piteous and perpetual moan,
And a quick desolate cry, licking the hand
Which answer'd not with a caress--he died.
The crowd was famish'd by degrees; but two
Of an enormous city did survive,
And they were enemies: they met beside
The dying embers of an altar-place
Where had been heap'd a mass of holy things
For an unholy usage; they rak'd up,
And shivering scrap'd with their cold skeleton hands
The feeble ashes, and their feeble breath
Blew for a little life, and made a flame
Which was a mockery; then they lifted up
Their eyes as it grew lighter, and beheld
Each other's aspects--saw, and shriek'd, and died--
Even of their mutual hideousness they died,
Unknowing who he was upon whose brow
Famine had written Fiend. The world was void,
The populous and the powerful was a lump,
Seasonless, herbless, treeless, manless, lifeless--
A lump of death--a chaos of hard clay.
The rivers, lakes and ocean all stood still,
And nothing stirr'd within their silent depths;
Ships sailorless lay rotting on the sea,
And their masts fell down piecemeal: as they dropp'd
They slept on the abyss without a surge--
The waves were dead; the tides were in their grave,
The moon, their mistress, had expir'd before;
The winds were wither'd in the stagnant air,
And the clouds perish'd; Darkness had no need
Of aid from them--She was the Universe.

____________________

Bathrooms <3
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Sarah12515
Παρασκευαστής Φίλτρων
Παρασκευαστής Φίλτρων
avatar

Posts : 565
Join Date : 03/09/2013
Age : 19
Place : Κατερινη

Ταυτότητα Μάγου
Κοιτώνας: Ράβενκλοου Ράβενκλοου
Ραβδί: δεκατεσσερεραμισι ιντσες,ξυλο μηλιας με πυρηνα απο τριχα μονοκερου, συμπαγες.
Aγαπημένος Καθηγητής: Μινέρβα ΜακΓκόναγκαλ
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ποιήση....!!!    Τρι Οκτ 15, 2013 8:51 am

των εθνικων γιορτων!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Ποιήση....!!!
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
✯ PotterLand ✯  :: Χόγκσμιντ :: Τρία Σκουπόξυλα-
Μετάβαση σε: